sobota, 15 marca 2014

"Krzyże ofiarą nienawiści"


Marek Paweł Tomaszewski, "KRZYŻE OFIARĄ NIENAWIŚCI"artykuł opublikowany w: "POSŁANIEC SERCA JEZUSOWEGO" nr 3 (marzec) 2014, s. 36-39.         Pełen tekst artykułu na stronach Apostolstwa Modlitwy: http://www.ampolska.co/Kult-Serca/Rok-liturgiczny/art-987-Krzyze-ofiara-nienawisci.htm



"Miłość Boża w życiu Krystyny Hrabarówny"

Marek Paweł Tomaszewski

Miłość Boża w życiu Krystyny Hrabarówny
artykuł z czasopisma "KATECHETA. Miesięcznik poświęcony katechezie i wychowaniu religijnemu" nr 1 (styczeń) 2014, s. 81-88.

FRAGMENTY:

W „Przedmowie” do drugiego wydania jedynej książki, jaka ukazała się o Krystynie Hrabarównie pt. „Anielska dusza” ksiądz Józef Bok TJ napisał m. in. takie słowa:
„Będą święte dzieci – prorocze słowa Papieża Eucharystii, Piusa X, nie tylko płyną dalej echem i czasem historii, ale stale odsłaniają światu piękne i świetlane młode dusze. Krótka historia jednej z nich, Krysi Hrabarówny, dziwnie pociąga i młodzieży się podoba. W niespełna kilka lat życiorys jej został rozchwytany. Czym tak Krysia ujmuje? Przecież nie ma w jej życiu niezwykłych wydarzeń ani mistycznych wzlotów ducha. Ale jest jedno – doskonała i harmonijna całość młodzieńczego charakteru. Duchowa wartość Krysi – to właśnie ta piękność i prostota, niby zwykła pospolitość szarego życia, ale jednak w szczegółach tak doskonała, tak melodyjnie zharmonizowana, tak misternie wyrzeźbiona, tak opanowana górnym polotem i wszędzie znaczona szukaniem Boga, że tworzy przecudny zespół młodzieńczych cnót i zalet.
Ma swoje braki, wady i niedoskonałości, ale pracuje i walczy z nimi i wychodzi jako promienna dusza. Bucha radością życia, która wypływa z serdecznej łączności z Eucharystią. Porywa przedobrym i tkliwym sercem dla otoczenia, a szczególnie dla ubogich i potrzebujących. Promieniuje i działa swoją głęboką pobożnością na rodziców i koleżanki.
Niechaj więc nasza młodzież nie tylko czyta, ale usilnie naśladuje jej cnoty i kształtuje w sobie tak wielki, świetlany charakter. Nie w tym celu, by jak najprędzej za Krysią w niebo ulecieć, lecz by w najdłuższym życiu dać dowód, że jasne i czyste dni młodości – to niezawodna i konieczna podwalina do wielkiego, pracowitego i bohaterskiego życia prawdziwie wzniosłej i idealnej Polki”.
Chociaż Krysia Hrabarówna żyła dosyć dawno – bo w pierwszej połowie XX wieku (w latach 1919 – 1932), to jej życie nie utraciło do dziś nic na swej ważności. Również i dziś może być wzorem dla młodych. Zwłaszcza, jeśli chodzi o najbardziej charakterystyczny rys jej istnienia ziemskiego: miłość Bożą. Warto zatem prześledzić jej życie pod kątem praktykowania przez nią szeroko pojętej miłości. 
Miłość podstawą istnienia
Modlitwa wyrazem miłości
Pierwsza Komunia Święta szczytem miłości Bożej
Miłość do Matki Bożej
"W Bogu nadzieja ma"
Apostołka miłości Bożej
"Módl się! Pracuj! Cierp!"
"W szkole ofiarnej miłości" - narodziny dla nieba





"OFIARA SYNA ZA ZBAWIENIE OJCA. Świadectwo życia ośmioletniego Piotrusia d'Airelle"

Marek Paweł Tomaszewski

OFIARA SYNA ZA ZBAWIENIE OJCA.
Świadectwo życia ośmioletniego Piotrusia d'Airelle
artykuł z czasopisma "KATECHETA. Miesięcznik poświęcony katechezie i wychowaniu religijnemu" nr 12 (grudzień) 2013, s. 73-78.

FRAGMENTY:
Na grobie Piotrusia d’Airelle, ośmioletniego chłopca zmarłego w opinii świętości  w 1913 r., postawiono prosty, granitowy krzyż, na płycie nagrobnej natomiast wyryto kielich z Hostią, wokół której widnieje napis: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie przeszkadzajcie im, do takich bowiem należy Królestwo Boże” (Łk 18,16).
Ta Hostia, roztaczająca wokół świetlane promienie, ten napis i krzyż – to wymowne symbole krótkiego, lecz niedziecięco dojrzałego, głębokiego i mądrego w swej prostocie życia Piotrusia. W tych trzech symbolach zawarte jest wszystko: jego miłość do małego Jezusa, pragnienie przebywania z Nim jak najdłużej, podporządkowanie Jemu wszystkich swych spraw, bohaterskie i wytrwałe dążenie do jednoczenia się z Nim w codziennej Komunii świętej mimo wszystko i wszystkim, nieustępliwa i rzetelna praca nad sobą, jego apostolstwo, ofiarne i gorące oddanie, niecofające się przed żadnym poświęceniem, wreszcie jego ciche, radosne, „białe” czyli niekrwawe męczeństwo i śmierć, którą nazwać można raczej wesołym, szczęśliwym powrotem na łono Boga.
Zaledwie osiem lat przeżył na ziemi, a tak wiele w ciągu tego krótkiego czasu zdołał dokonać. To małe dziecko swoją miłością żarliwą, nieustanną modlitwą i ofiarą w przeciągu jednego roku dokonało tego, nad czym na próżno nieraz najwięksi mędrcy światowi pracują przez szereg długich lat: nawrócił swojego ojca,  nawrócił to serce obok matki najbliższe sobie i najdroższe, od dwudziestu lat w grzechu zatwardziałe, zamknięte i nieczułe na głos Boga. Jeżeli bowiem są w duszy ludzkiej twierdze, które oprzeć się mogą sile rozumu i przemocy, to jednak prędzej czy później musza one ulec pokonane żarem miłości. Piotruś natomiast był uosobieniem synowskiej miłości.
Niewiele zostało po nim pamiątek: kilkanaście kartek pokrytych niewprawnym, dziecięcym pismem usianym błędami, przeznaczonych dla Ojca Misjonarza, założyciela Kółka Eucharystycznego, którego Piotruś był sekretarzem, gorliwym członkiem i apostołem, a także kilka listów jego ojca, pisanych już po śmierci dziecka. Teksty Piotrusia są prześlicznymi, dziecięcymi listami, są świeże i promienne jak zorza, naiwne i proste, a tak mądre niepojętą mądrością Bożą w maluczkich objawioną, tak głębokie i prosto do serca wpadające. Czyta się je z uśmiechem na ustach, a jednocześnie z oczyma pełnymi łez. Z głęboko wzruszającą, szczerą ufnością opowiada w nich Piotruś „swojemu Ojcu” o wszystkich swoich zajęciach, pracach i rozrywkach, o wszystkich swoich wadach, w którymi wytrwale, po żołniersku walczył; w poczuciu dziecięcej bezsilności prosi nieraz o radę i pomoc w trudnościach. W listach tych, poprzez promienie i błękit najczystszej radości przewija się nieraz krwawa nić cierpienia i perły srebrnych łez.
Listy Piotrusia zostały opublikowane przez o. Alberta Bessieres SJ w zbiorku zatytułowanym „Nos Segnieurs les petits”. O Piotrusiu d’Airelle napisano kilka książek. W języku polskim Wanda Kieszkowska napisała jego biografię pt. „Ofiara miłości” (Wydawnictwo Księży Jezuitów, Kraków 1935), opowiada o nim także Ewa Hanter w zbiorze „Mali Przyjaciele Jezusa Eucharystycznego” (Fundacja Nasza Przyszłość, Szczecinek 2007). Artykuł niniejszy został opracowany waśnie na podstawie tych dwóch powyższych tekstów. Fragmenty listów Piotrusia są cytowane według książki Ewy Hanter „Mali Przyjaciele Jezusa Eucharystycznego”. 
Rekolekcje Eucharystyczne
Praca nad samym sobą
Główny cel całego życia
Apostolstwo
Ofiara z życia
Choroba i śmierć
Nawrócenie ojca - owoc życia i śmierci Piotrusia